JiraTsu. Rozdział 6: Wyruszamy!

       Przed wyjazdem Gai wybrał się do Tsunade. Miał pilne pytanie. Zapukał do drzwi.

- Wejść! – Gruby, kobiecy głos wydobył się z pomieszczenia. Gai wszedł. – O co chodzi?

- Chciałbym cię o coś prosić. – Odpowiedział.

- Zależy kogo. – Wyprzedziła pytanie.

- Hm?

- Chcesz kogoś wziąć. Zależy kogo.

- A! Tak. Chodziło mi o Lee.

- Lee… no nie wiem. Jemu będzie trzeba powiedzieć cały plan.

- Wiem, ale..

- Ale zgadzam się.

- Naprawdę?

- Hai. Niby czemu nie. Jesteście tacy sami. Nie martwię się o nic.

- Dziękuję! – Gai rzucił się na szyje Hokage.

- Gai! – Krzyknęła lejąc go po łbie. Uciekł z hukiem.

     Skierował się na pole treningowe. Napotkał tam nie Lee’ego, lecz  Neij’ego i Ten Ten. Zaczął się im przyglądać. Rozmawiali i bawili się. Bardzo spodobało mu się to. Rzadko można było zobaczyć coś podobnego w jego drużynie. Otrząsną się i skierował do mieszkania Lee’ego. Miał szczęście i napotkał swojego „klona” po drodze.

- Witaj Lee. – Przywitał się.

- Witaj sensei. – Odpowiedział.

- Lee mamy zadanie.

- Zadanie, jakie? – Podekscytował się.

- Ja, ty i Shizune jedziemy na miesiąc do Oto-gakure.

- Shizune-san też? – Lee był trochę zawiedziony.

- A co do niej masz!? – Gai zdenerwował się.

- Nic, nic! – Próbował się ratować.

- No mam nadzieje.

- Po co tam jedziemy?

- Wszystkiego dowiesz się w niedziele.

- No dobra.

- Lecę, na razie.

- Na razie.

                                                                     Niedziela   
                                                                          ***

     W dzień wyjazdu wszyscy spotkali się przy bramie. Pierwsza była Tsunade, a zaraz po niej Jirayia. Tsunade miała do przekazania im jeszcze jedną sprawę. Gdy nadeszli zaczęła mówić:

- Każda drużyna dostanie dodatkowe hasło.

- Hasło? – Zdziwił się Kakashi. – Po co nam jakieś hasło?

- Będziecie mnie informować o zmianach, tak bym wiedziała o co chodzi i od której drużyny, ale by nie zdradzić szczegółów.

- Rozumiem.

- A ja nie. – Wtrąciła Sakura.

- Wyjaśnię ci po drodze. – Zaświadczył zamaskowany.

- Dobrze. Kakashi i Sakura mają „Różowa maska”, Asuma i Kurenai to „Czerwone kastlety”, Gai, Shizune i Lee to„ Czarne klony”, Naruto i Hinata „Fioletowa pieczęć”. Rozumiemy się? – Hokage rozdzieliła przydomki.

- Hai! – Odpowiedzieli  chórkiem.

- A wy? – Spytał Lee.

- My to… - Tsunade nie mogła wymyślić.

- My to Ero-piękność. – Dokończył Jirayia.

- Właśnie. – Przyznała Hokage. – Jeszcze jakieś pytania?

- Hai. Czemu Lee tu jest? – Spytał Naruto.

- Też jedzie. Coś ci nie pasuje?

- Nie wszystko w porządeczku tenteges. – Przeraził się.

- Więc do zobaczenia za miesiąc. – Pożegnała ich.

- Na razie. – Wyruszyli.

- Ero-piękność? – Tsunade skierował się do Jirayi.

- Tak. Ja jestem, jak to mówi Naruto „Erotoman”, a ty jesteś boginią piękna. – Odpowiedział Jirayia.

- Kto tak mówi?

- Ja. – Odwrócił się i zaczął iść do swojego domu. Tsunade była strasznie zaskoczona opinią jaką wyraził o niej Jirayia.

     Przez parę dni cała jedenastka zajmowała się spawami wskrzeszenia. Po jakimś czasie jednak znudziło ich to. Nic nie znaleźli i niczego się nie dowiedzieli. W końcu jednak nadszedł list. Tsunade pędziła co sił w nogach do Pustelnika. Pukała do drzwi. Nikt jej nie otworzył. Postanowiła rozwalić je. Zamachnęła się i wybiła drzwi z zawiasów. Poleciały aż na schody. Jirayia szedł właśnie by otworzyć je. Dostał drzwiami.

- Jirayia, ty obiboku! Ja mam tu ważną wiadomość, a ty na schodach śpisz! – Krzyczała na biednego Pustelnika.

- Idiotko, ty mnie drzwiami przytrzęsłaś! – Wygarnął jej wyślizgując się z pod drzwi.

- Ta? Nieważne. Przyszedł list.

- Od kogo?

- Od Fioletowej pieczęci.

- Kogo?

- Naruto i Hinaty ułomie.

- A! Tak, tak co napisali? – Zaczął patrzeć na wyrwany z zawiasów, kawałek drewna.

- Że mają  jakiś ś…

- Zniszczyłaś mi drzwi! Jak ja się teraz zamknę!? – Zaczął krzyczeć.

- Grr! – Tsunade trzasnęła go w łeb. – Teraz odechce ci się zamykania.

- Dobra, dobra już cię słucham. Jaki ten ślad?

- Ludzie napadający wioskę noszą czarno-czerwone stroje ze skorpionem wyrysowanym na opasce i wężem na tylniej części bluzy. Są zamaskowani.

- Czego się napijesz? – Zmienił temat.

- Her… chwila. Jirayia czy ty mnie w ogóle słuchasz!?

- Nie.

- Ty…

- Żartowałem. To co dalej z tym robimy?

- Nie wiem. Trzeba dowiedzieć się czegoś więcej.

- Może Anko?

- Anko? Nie, raczej nie. Przecież Orochimaru ją chce. – Jirayi przypomniało się nagle umówione spotkanie z byłym przyjacielem.

- T-tak masz racje. Tsunade możemy pomyśleć o tym później? Śpieszę się.                      

- Tak.

- Dobrze, przyjdę do ciebie o 19:00. – Zaczął zawieszać drzwi. Cudem udało mu się.

- Jasne.                                               

- Lecę, na razie. – Zamkną drzwi przed nosem Hokage i zaczął biec na spotkanie. Dotarł do byłej kryjówki Orochimaru. Nie zamierzał wchodzić do środka. Zaczął krzyczeć:

- Orochimaru! – Krzyczał tak aż postać pojawiła się przed nim.

- Słucham. – Odezwał się.

- Oczekuje że odpowiesz mi na jedno pytanie.

- Zależy jakie.

- Jak nazywa się twoja nowa armia?

- Armia? Ja nie mam armii.

- Więc organizacji.

- Ach, więc się dowiedzieliście. Musiałem pójść na kompromis więc organizacja nazywa się „Zakon Czerwonego Skorpiona”.

- Na kompromis? Z kim?

- Z nowym  partnerem. Od razu daję ci podpowiedź. Nazwa jest na cześć Sasori’ego, a partner pochodzi z Suny. Ostrzegam: Tak jak ja chce się zemścić na Konaha oraz na Sunie. Już po was. Jeśli to wszystko, odpowiedź na moje pytanie. Pomożesz mi?

- Powiedziałeś mi więcej niż chciałem wiedzieć. A jeśli chodzi o pomoc. Nigdy! – Jirayia zaczął uciekać.

- Hehe. Nie wież z kim zadzierasz. – Powiedział do siebie Orochimaru. Wszedł do swojej jaskini.

- Czas na plan B. – Powiedział do swojego partnera.

- Nie. – Odpowiedział mu tamten.

- Czemu mi odmawiasz?

- Bo nie mamy dostatecznych sił.

- Sił? My dwoje wystarczymy.

- Obiecuje ci: zemścisz się na nich, ale teraz jeszcze nie. Nie próbuj mi się sprzeciwiać. Wierz czym to grozi.

- Grr.

                                                                       Konoha

                                                                          ***

     Dochodziła 19:00. Jirayia szedł do biura Hokage. Zapukał.

- Wchodź Jirayia! – Krzyknęła Hokage.

- Mam nowe wiadomość. – Odpowiedział.

- Jakie?

- Najpierw muszę ci się do czegoś przyznać.

- Hm?

- Miałem dzisiaj odpowiedzieć Orochimaru. Spotkałem się z nim.

- Mam nadzieje że nie zgodziłeś się.                         

- Nie. Dowiedziałem się za to co nieco na temat organizacji.

- Czyli on też w niej działa.

- Ale nie jest już taką szychą jak wcześniej.

- Mów.

- Organizacja to „Zakon Czerwonego Skorpiona”. Nazwa została utworzona na cześć Sasori’ego.

- Przecież jego nigdy nie obchodził ten marionetkarz.

- Hai, ale ma partnera. Pochodzi z Suny. Oboje chcą się zemścić na Konoha i Sunie.

- Dobrze więc. Kim jest ten partner?

- Nie wiem. Tego mi nie wyjawił.

- Więc pośle list do Fioletowej pieczęci. Niech się dowiedzą jak najwięcej. Jirayia mógłbyś polecieć po jednego z ANBU?

- Hai. – wyszedł z pokoju. Tsunade zaczęła pisać. Gdy skończyła do biura wszedł Jirayia z ANBU.

- Szybko. Weź ten list i dostarcz do Suny.

- Hai. – Człowiek w masce skłonił się i zniknął w chmurze dymu.

- Jak myślisz, kim on jest? – Spytał Jirayia.

- Zapatrzonym w lalkarza idiotą.

- Dlaczego tak sądzisz?

- Bo nie lubię jak mam mieć silnego wroga.

- No też racja. Powinnaś już na emeryturkę przejść.

- Ja ci dam emeryturkę. – W jej oczach widniał strach.

- Ej, damy rade. – Zaczął ją pocieszać.

- Może masz racje. Powinnam wybrać nowego Hokage. – Do oczu napłynęły jej łzy.

- Nawet tak nie mów.

- Sam mi to proponowałeś. Tamtą wojnę wygraliśmy cudem. Teraz będzie ciężej. Ja już nie mam tyle siły. Lepiej by było gdybym zginęła na polu walki jak najprędzej. – Zaczęła płakać.

- Ciebie już do końca pogięło. – Jirayia przytulił ją. – Wygramy chodź by i wojnę stuleci. Pamiętaj księżniczko że nie jesteś sama.

- Dzięki. – Spojrzała na jego uśmiechniętą twarz. – Jesteś moim prawdziwym przyjacielem. –  z powrotem wtuliła się do niego.

- Puk , puk! – Rozległo się pikanie do drzwi.

- Wejść! – Krzyknęła Hokage. W drzwiach pojawił się ANBU wioski Kirigakure.

- Hokage-sama mam złe wieści. – Odezwał się stojąc w drzwiach. – Mizukege nie żyje.

- Co!? – Z łez do gniewu przeszła Tsunade. – Jak to nie żyje!? Kto ją zabił!?

- Hokage-sama, proszę nie krzyczeć. Nie mamy pojęcia kto to zrobił.

- Kto zostanie nowym Mizukage? – Uspokoiła się.

- Prawdopodobnie  Ao-sama.

- Ao. To ten z Byakuganem?

- Hai.

- Dobrze więc. Możesz już odejść.

- Dziękuję. – ANBU wyszedł.

- I widzisz. Wszystko runie. – Dołowała Tsunade.

- A ja się cieszę. – Strzelił Jirayia.

- Czemu?

- Jak dobrze wiem, Mei na wojnie trzęsła się jak niemowlę gdy ma gorączkę. Ao zaś jest odpowiedzialny i mądry. Da sobie radę lepiej niż Mei. Zobaczysz.

- Jesteś pewien?

- Hai.

- No dobrze. Pożyjemy zobaczymy.

- Puk, puk! – Znowu ktoś zapukał do drzwi.

- Wejść! – Krzyknęła. Przed nią staną nieznany człowiek w kapturze.

- Witam Tsunade. Chyba czas na emeryturkę!

*************************************

Pogniewam się!!! Ostatnio prosiłam o komentarze, ale się ich nie doczekałam. Chce wiedzieć dlaczego? 

JiraTsu. Rozdział 5: Kruk wskrzesiciel

     -Ta technika została opracowana przez Orochimaru. Już dawno temu. Nazywa się Kruk Wskrzesiciel. – Odpowiedział mu z chichotem.

-  Kruk Wskrzesiciel? – Zdziwił się Kakashi.

- Hehe. Cudowna technika. A teraz do rzeczy. – Po tych słowach wziął do ręki glinę. Usta na dłoniach pożarły ją po czym wyleciały z nich białe gołębie. – Haha! – Śmiał się z kłopotów w których znaleźli się Asuma i Kakashi.

- Kuso, co to? – Pytał Asuma, słaniając się jednocześnie przed ptakami.

- Te ptaki zaraz wybuchną. – Odpowiedział mu Kakashi. – Sharingan! – Zdjął opaskę odkrywając Sharingana. Był na tyle szybki by wyjąć przyjaciela z opresji.

- Kats! – Na widok uciekających przeciwników Deidara postanowił wywołać wybuch. Udało mu się jedynie zatrzymać uciekinierów. Nie zabił ich.

- Asuma, nic ci nie jest? – Spytał Kakashi.

- Nie. Co teraz? – Odpowiedział dodając pytanie.

- Już raz go pokonałem. Musisz mi dać trochę czasu. – Postanowił Copy Ninja.

- Dobra. – Zaatakował przeciwnika.

Używał przy tym castletów. Deidara unikał ciosów lecz Asuma był za szybki. Parę razy dostał.

-  Kakashi, ile jeszcze!? – Spytał kolegi Asuma.

- Jeszcze chwilę. – Odpowiedział mu stojąc obok.

- Nie uda ci się! – Krzyknął Deidara biegnąc w stronę Copy Ninja. Asuma mu przeszkodził.

- Nie popełniaj dwa razy tego samego błędu. – Oznajmił Kakashi. – Asuma odsuń się. Amaterasu! – Na Deidarę poleciał czarny ogień.

- Nie no znowu. – Zawiedziony Deidara zaczął uciekać ile sił w nogach.

Nagle, gdy płomień zaczął go doganiać pojawiła się kukiełka i wzięła na siebie ogień.

- !? – Zdziwili się Asuma i Kakashi.

- Dzięki. – Podziękował Deidara.

- Ty idioto. Czy zawsze trzeba ratować ci tyłek? – Odezwał się głos zza niego.

- Ja ci dam idiotę! – Deidara zaczął krzyczeć na kompana.

- Kim ty jesteś? – Spytał nie pewnie Asuma.

- Aka no Sasori. Kakashi, twoja podopieczna łącznie z moją babcią zabiły mnie. Pamiętasz? –Rzekł do Kakashi’ego.

 - To ty! – Kakashi rozszerzył oczy z przerażenia.

-  Kakashi znasz tego gostka? – Odezwał się do niego Asuma.

- Tak. Ja i Naruto walczyliśmy z Deidarą, a Sakura i pani Chijo z Sasorim. Ledwo wygrały. – Odpowiedzią mu Kakashi. – Sakura by umarła gdyby nie pani Chijo. Ocaliła ją oddając swoje życie.

- No to mamy problem.

- A żebyś wiedział.

- Dziś jeszcze nie wasza kolej. – Sasori przerwał im tą rozmowę. Po tych słowach on i Deidara uciekli.

- Lecimy do Ho… - Chciał zaproponować Asuma.

- Chyba żartujesz. Jest pijana. – Zaprzeczył Kakashi.

- Tak czy siak trzeba jej powiedział. – Wrócili do baru. Weszli na górę. Podeszli do stolika z pijakami.

- Dołączcie się chłopaki. – Zaproponowała Gondaime.

- Akatsuki ożywa. – Bez ogródek wyjaśnił Asuma.

- Co? – Od razu otrzeźwiała.

- Przed chwilą walczyliśmy z żywym Deidarą i Sasorim. – Oznajmił Kakashi.

- Idziemy do mojego gabinetu. – Rozkazała Tsunade.

- Hai. – Odpowiedzieli. – Jirayia poszedł z nimi. Weszli do biura.

- Jak to Akatsuki ożywa? – Spytała piąta.

- Orochimaru opracował  technikę dzięki której ożywia ludzi. Nie znam jej szczegółów.-Opowiedział Asuma.

- Jaka to technika?

- Nazywa się „Kruk Wskrzesiciel”. Dobrze mówię Kakashi?

- Hai. Deidara z pewnością był żywy. – Odpowiedział Kakashi.

- Skąd ta pewność?- Dopytywała dalej.

- Bo zraniłem go parę razy. Krew leciała. – Wtrącił Asuma.

- Aha. Rozumiem. Jirayia, potrzebni mi są Shizune, Gai, Kurenai, Naruto i Sakura. – Skierowała się do przyjaciela.

- Hai. – Odpowiedział i wyszedł.

- Rozdzielę im zadania. Wy też dostaniecie. – Powiedziała i zaczęła grzebać w papierach.

- Podzielicie się na dwójki. Każda para będzie miała misję. O, przyszli. – Jirayia z resztą ekip wszedł do środka.

- Po co nas budziłaś? – Spytał ospale Naruto.

- Bo mam dla was misje. – Odpowiedział ostro.

- Przecież już jedną mam.

- Ale teraz jest gorsza! – Krzyknęła ze złości. – Naruto, Deidara i Sasori zostali przywołani do życia. Zrozum powagę sytuacji.

- Że jak!? Ten gościu z ustami na rękach żyje. – Krzyknął.

- I ten z truciznami też!? – Zaraz po nim Sakura.

- Tak. Możliwe że reszta organizacji też. – Odpowiedział im Gondaime.

- A, sprawa jest tym poważniejsza, że to Orochimaru ich przyzwał. – Wtrącił Jirayia.

- Orochimaru żyje? – Asuma nie mógł się nadziwić umiejętnościami wroga.

- Hai. Przecież sami mówiliście, że ta technika jest jego. Niedawno widziałem się z nim.

- I nic nam nie mówiłeś?

- Nie mogłem. Tsunade, trzeba powiadomić Anko.

- Nie, lepiej niech nie wie. Znowu będzie wszystko brała na siebie. – Odpowiedziała zaprzeczająco Hokage.

- Chwileczka. Dlaczego Anko-san jest w to wszystko zamieszana i jakim cudem Orochimaru żyje, tenteges!? – Wykrzyczał Naruto.

- Nie wiem. Teraz wiem jak i ty żyjesz. – Pokazała na Jirayię. – Tylko po co miał by cię ożywiać?

- A co, nie cieszysz się? – Spytał Ero-senin z przekąsem.

- Jirayia, cieszę się, ale to poważna sprawa. Trzeba wiedzieć co i jak.

- Wiem.

- To chyba trzeba powiadomić zespół ANBU. – Powiedział Shizune.

- Nie. – Odpowiedziała Tsunade.

- Czemu? Przecież sprawa jest poważna.

- Tak, ale nie możemy działać otwarcie. Pomyśl trochę. Po dzielę was na dwójki. Każdy będzie miał misje w innym kraju Shinobi.

- Ale jest nas ośmiorga nie licząc ciebie. Krajów jest pięć. Mamy być dwójkami. Prawda?

- Shizune, byłaś przywódcą w oddziale medycznym na wojnie. Powinnaś trochę pomyśleć.

- Przejdźmy do rzeczy. Jakie pary i do jakich krajów zostaną wysłane? – Wtrąciła Kurenai.

- Pierwsza dwójka to Naruto i Hinata. Nie jest nam teraz potrzebna. Naruto, przekażesz jej o dodatkowym zadaniu. Rozglądacie się i pytacie o jakiś znak życia zmarłych. Lądujecie u Gaary. Misja przedłuża się na miesiąc. A i nie mów Hiacie szczegółów. Rozumiemy się? – Poinformowała Tsunade.

- Hai! Tylko kiedy wyruszamy?– Uzumaki odpowiedział..

- Tak jak miałeś, za niespełna tydzień. Wszyscy w jednakowym czasie.

- Hai!

- Teraz Shizune i Gai. Wy lądujecie u Tsuchikage Tezuny. Także miesiąc. Tak samo pytacie się i rozglądacie.- Gadała dalej rozdzielając misje.

- Hai! – Odpowiedzieli równo Gai i Shizune.

- Dobrze. Następni w kolejce są Asuma i Kuenai. Tak samo jak tamci. W do Mei Temuri.

- Hai! – Zgodnie odpowiedzieli.

- Przed ostatnią drużyną jest Kakashi i Sakura. W tej drużynie przyda się medyk i syn białego kła. Wiecie co i jak. Wy do A.

- Hai! – Odparli.

- A, to Raikage-sama? – Spytała niepewna Sakura.

- Hai. Ja i Jirayia zostajemy w wiosce. Rozumiemy się?

- Hai! – Odpowiedzieli chórkiem.

- Tylko nie wiem czy dam radę z tym okiem w tydzień. – Wtrącił Kakashi.

- A co ci się stało? – Spytała oschle Gondaime.

- Nadużyłem go.

- No dla tego masz Sakurę pod ręką w misji.

- A no ba. Druga najlepsza po tobie. Tylko do misji nie wiem co będzie. Jeśli znowu nas zaatakują…

- Jak nie dasz rady, to na cztery lata do Raikage pojedziesz. Gwarantuje ci, zbierzesz tam manto jak nie wiem. – Zagroziła.

- Dobra, dobra. Już od ciebie obrywam.

- Rozejść się! – Wrzasnęła i wszyscy wyszli. – Ty Jirayia nie. – Dodała.

- Jirayia, nie to, że się nie cieszę że żyjesz tylko… - Zaczęła się tłumaczyć. W jej głosie było słychać zawstydzenie.

- Księżniczko, rozumiem. Tak dla rozluźnienia emocji zażartowałem. Mam tylko nadzieje, że nie będzie kolejnej wojny. – Przerwał jej wypowiedź. – Jesteśmy jednak trochę za starzy. Kolejna taka bitwa może być naszą ostatnią.

- Tak wiem. Mów za siebie. Ale jak moi poprzednicy, będę chronić tej wioski do samego końca. Spełnię marzenia tych których kochałam. Nawaki, Dan i teraz jeszcze Naruto.

- Cieszę się. Pamiętasz jak nie chciałaś zostać Hokage? – Spytał Pustelnik.

- Hai.

- Czemu?

- Chciałam pójść na ten układ z Orochimaru. W tedy on zniszczył by wioskę. A poza tym co to za Hokage która boi się krwi i jest hazardzistką?

- Dla mnie jesteś najlepszą Kage z teraźniejszych. Pokonałaś Orochimaru. Podczas egzaminów zginęli dwaj Kage i to z ręki jednego człowieka, Orochimaru.

- Trzeci i Kazekage?

- Hai. Będę się zbierał. Dobranoc księżniczko.

- Dobranoc.

*********************************************************************

Przepraszam za długą nieobecność. Nie jestem wstanie się wytłumaczyć. Ale już dodaję. Mam wielką prośbę: zastawiajcie komentarze!! Proszę, bardzo proszę. Komki to dla mnie najważniejsze. 

 Ps. 

Zmiana mojej nazywa zależała od drugiego bloga, na który serdecznie zapraszam i również proszę o komki.